1 ਅਗਸਤ, 2001 ਨੂੰ ਹਾਨਜੂਰ ਇਸ ਪਾਰਕਿੰਗ ਲਾਟ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਸਲਵਾਡੋਰੀ ਆਦਮੀ ਲੂਇਸ ਏ. ਮਾਰਟੀਨੈਜ਼-ਫਲੋਰੈਜ਼ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਮਾਰਟੀਨੈਜ਼-ਫਲੋਰੈਜ਼ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਜਾਲਸਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹਾਨਜੂਰ ਅਤੇ ਖਾਲਿਦ ਅਲ-ਮਿਹਧਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵਿਰਜੀਨੀਆ ਦਾ ਝੂਠਾ ਪਤਾ ਦਿਖਾ ਕੇ ਡਰਾਈਵਰਾਂ ਲਾਇਸੈਂਸ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਸ ਲਈ ਮਾਰਟੀਨੈਜ਼-ਫਲੋਰੈਜ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਫੀਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਾਹਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ DMV ਦਫਤਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਈ ਝੂਠਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਭਰਵਾਇਆ।
ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕੋ ਪਤਾ ਪੰਜ ਤੱਤਰਵਾਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਹਨ ਜੋ 11 ਸਤੰਬਰ ਵਾਲੇ ਹਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਏਅਰਲਾਈਨਜ਼ ਦੀ ਉਡਾਣ 77 ਅਤੇ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਏਅਰਲਾਈਨਜ਼ ਦੀ ਉਡਾਣ 93 ਨੂੰ ਹਾਈਜੈਕ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਪਾਰਕਿੰਗ ਲਾਟ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਜਿਕ ਦਰਸ਼ਨ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਜੇ ਵੀ ਕਈ ਲੋਕ ਦਿਨ ਦੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲਈ ਉਡੀਕਦੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਘਟਨਾ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹਾਲਤ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰਲਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਗਲੇ 25 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨਗੇ। ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਹੀ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
