ਕਾਫੀ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਦੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਅਰਥਾਤ ਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵੱਕਰੀ ਸਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਜਾਂ ਕੰਮ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਪੋਰਟ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਖੇਡ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਜਿੱਤ ਨਾ ਹਰੇਕ ਗੱਲ ਦਾ ਮਾਪਦੰਡ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਦੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਵੀ ਹੈ।
ਕਈ ਸਪੋਰਟਰਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਖੇਡ ਸਿਰਫ ਮਨੋਰੰਜਨ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਸਿਆਸਤ ਤੋਂ ਓਫ ਰਹਿਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਅਤੇ ਸਿਆਸਤ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਮੌਮਕਿਨ ਨਹੀਂ। ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹਰ ਪਹਲੂ ਨਾਲ ਜੁੜਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹਿਤਰੀਨ ਗੱਲ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਸਾਡੀ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਚ ਪਿਆਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਚਣਾ, ਨਾ ਕਿ ਅੰਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸੇ cheez ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣਾ। ਜਿਵੇਂ ਖਿਡਾਰੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਿਰਦੇ ਹੋਏ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸ਼ਕ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਸਪੋਰਟ ਦਿਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਿਆਸੀ ਹਵਾਬਾਜੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਖੇਡ ਨੂੰ ਅਪਨੀ ਮੰਨਤ ਕਰਨਾ ਖੇਡ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਜਿਉਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸਿਆਸੀ ਮਕਸਦ ਨੂੰ।
