ਮਾਸਟਰਸ ਦੌਰਾਨ ਫੋਨ ਲੈਣਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਦਰਸ਼ਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵੱਡੇ ਕ੍ਰੀੜਾ ਸਿਤਾਰੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਧਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਸਟਰਸ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮੇਲਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਇ ਇੱਕ-ਸਤਰਾਂ ਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਭੇਦਭਾਵ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵੱਧੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਲਾ ਤਜਰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਗੋਲਫ ਦੇ ਖੇਡ ਦੇਖਣ ਤੇ ਮੂਹਤਾਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਅੜੀ ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ ਦੀ ਲੱਤ ਵੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਅਪਸ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ਗਵਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸਟਰਸ ਵਿੱਚ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵੀ ਸਧਾਰਨ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫੋਟੋ ਜਾਂ ਵੀਡੀਓ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਡ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਗਮ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਅਲੱਗ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੇਡ ਦਾ ਅਸਲੀ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
