ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਖਤ ਕੈਦ ਦੇ ਦਿਨ ਬਿਤਾਏ। ਜੈਸਿਕਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ 19 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਗੁਆਚ ਗਈ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ ਬੰਨਾਈ ਰੱਖੀ ਕਿ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਘਰ ਜਾਵੇਗੀ। ਨੌ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।
ਇਹ ਦਿਨ ਸਿਰਫ ਜੰਗੀ ਬੰਦੀਆਂ ਦੀ ਬਚਾਅ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਪਸੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਤੇ ਦੁਖਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੈਸਿਕਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ 11 ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਗਵਾਇਆ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬਚ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਦੁੱਖਦਾਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਹੁਣ ਜੈਸਿਕਾ ਵੈਸਟ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਵਿਟਰਨਿਜ਼ ਸਹਾਇਤਾ ਵਿਭਾਗ ਵਿੱਚ ਵੁਮੇਨ ਵਿਟਰਨਜ਼ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਾਬਕਾ ਫੌਜੀ ਨੂੰ ਕਠਿਨਾਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਕਰਵਾਵੇ।
