ਰਾਤ ਦੌਰਾਨ ਦੋਹਾਂ ਬਹਿਣਾਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜਾਗ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਜਾਨ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਤਾਂਹੀ ਕੋਈ ਉੱਤਰੇਗਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਬੀ ਐਂਡ ਬੀ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਸਨ। ਨਾ ਕੋਈ ਮਜੂਦ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਚੱਲਦਾ ਫਿਰਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਮੂੰਗਫਲੀ ਬਟਰ ਦਾ ਜਾਰ ਮਿਲਿਆ।
ਦਿਨ ਭਰ ਬਹਿਣਾਂ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਵਿੰਡੋ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਮਦਦ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖੀ ਪਰ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਜੈਨ ਦੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਹੋਰ ਵੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਟਾਈਪ-ਇਕ ਡਾਇਬਟੀਜ਼ ਦੀ ਮਰੀਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲਈ insulin ਜਰੂਰੀ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਸ ਵਕਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੂਸੀ ਜੋੜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਜਿਲ ਨੇ ਜਦੋਂ ਤਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਨ ਲਈ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤੱਲਾ ਵਰਗੇ ਹੱਲ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਬੀ ਐਂਡ ਬੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਐਲਾਰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਾਲਾ ਮिस्तਰੀ ਆ ਕੇ ਤਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਇਹ ਦਿਨ ਬਹਿਣਾਂ ਲਈ ਯਾਦਗਾਰ ਸਫ਼ਰ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
