ਸੂਬਾ ਦੇ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਲੱਕੜ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵੱਲ ਮੂੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਲਗਪਗ 2026 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਕੱਟਣਕਾਰਖਾਨਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ। ਸਥਾਨਕ ਮੰਗ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਅਤੇ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ ਨਿਰਮਾਣ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੱਕੜ ਦੀ ਖਪਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਰਾਵਟ ਵੇਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਿਲਤ ਵਿਚ ਕਾਰੋਬਾਰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਕੰਪਨੀ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਜਮਿੰਦਾਰ ਆਪਣੀ ਲੱਕੜ ਖੇਤੀ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਮੋਰਟਨ ਵਰਗੇ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਸਥਿਤੀਆਂ ਲਈ ਖਤਰਾ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਲੱਕੜ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਘਟਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੈਕੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨੂਹਰੇ ਅਤੇ ਵਧਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਮਿੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਲੈਂਡਓਨਰਾਂ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਵਿਚਕਾਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਆਰਥਿਕ ਤੇ ਨੀਤੀਕ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਵੱਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਦਯੋਗ ਕਈ ਵਕਤ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਆਰਥਿਕ ਇਨਾਮ ਨਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਵਪਾਰਕ ਮਕਸਦਾਂ ਲਈ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੁਧ ਤੁੰਦਰਸਤ ਮੰਗ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਪਰੇਸਾਨੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਮੁੜ ਲੱਕੜ ਦੇ ਉਦਯੋਗ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਦੁਆਰਾ ਸੰਭਾਲਣ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇ।
