ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਭਗ ੨.੩ ਕਰੋੜ ਏਕੜ ਜੰਗਲਾਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਰਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਕੱਟ-ਫੜ ਨੂੰ ਪਾਬੰਦੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਜੰਗਲ ਗੈਰਮੁਨਾਫ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ 77,000 ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਰੱਖਣ ਲਈ ਰੱਖਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਦਮ ਨੂੰ ਵਾਤਾਵਰਨ ਪੱਖੀ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਕਦਮ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੱਟਕਾਰੀ ਉਦਯੋਗ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਦਯੋਗਪਤੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਨਿਜੀ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਾਰਥਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਪਾਰਕਿੰਗ ਲਾਟ ਬਣਾਉਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਘਰੇਲੂ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਗ੍ਰਹਿ ਨਿਰਮਾਣ ਕਾਰਨ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੰਗ ਘੱਟ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿਚ ਵਪਾਰ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਕਿਰਚਾ ਵਧਣ ਨਾਲ ਨਿਰਯਾਤ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਚੀਨ ਵੱਲੋਂ ਅਮਰੀਕੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਆਯਾਤ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਰੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਰਹੈਂਦੇ ਦਰਅਸਲ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ। ਵਾਪਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਬੰਧਾਂ ਕਾਰਨ ਲੱਕੜ ਦੇ ਕੱਠਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਉਦਯੋਗ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰੀਕ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਸ ਮੱਦੇ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਵੀ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਛੋਟੇ ਮਿੱਲ ਬੰਦ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਘਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਲਿਊਇਸ ਕਾਉਂਟੀ ਵਿੱਚ ਹੈਮਪਟਨ ਲੱਕੜ ਦੀ ਫੈਕਟਰੀ ਅਜੇ ਵੀ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹਨ। ਉਦਯੋਗ ਦੇ ਨਿਰੰਤਰ ਸੰਕਟ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਬਦਲਦੇ ਰੁਜਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਉਦਯੋਗਿਕੀ ਅਗਲੀ ਸੌਂਚ ਢਿੱਲੀ ਅਤੇ ਸੰਕਟਮਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
