ਇਮੀਗ੍ਰੈਂਟ ਕਮੇਨਿਟੀ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਡਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕ ਘਰੋਂ ਕੱਟੇ ਰਹਿਣਾ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਗਠਨ ਡੂੰਘੇ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੌਟਲਾਈਨ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਈ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਯੂਨੀਟਾਂ ਤੋੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਾਈਮ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸਥਾਨਕ ਤੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਫੈਡਰਲ ਦਫ਼ਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਜਨਤਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਭੜਕ ਉੱਠਣ ਵਿੱਚ ਦਿੱਕਤ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਗਵਰਨਰ ਬਿਲੀ ਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਟਰੰਪ ਨੇ ਇਸ ਟਾਸਕ ਫੋਰਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਾਈਮ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਮਾਡਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ। ਮੈਅਰ ਪੌਲ ਯੰਗ ਇਹ ਕਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ’ਤੇ ਕੋਈ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਆਖਿਰਕਾਰ, ਮੈਮਫਿਸ ਦੀ ਇਹ ਟਾਲਮਟੋਲ ਅਤੇ ਟਾਸਕ ਫੋਰਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹੈਚ-ਭੇਦ ਅਤੇ ਖੌਫ਼ ਵਾਲੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਹੈ। ਸਥਾਨਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਘਟਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਕਈ ਪਰਿਵਾਰ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤੂ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਸੰਗਠਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ। ਮੈਮਫਿਸ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਹਰੇਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ’ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਸਹੀ ਤੇ ਨੇਕੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
