ਮਸ਼ਰੂਮ ਉਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਘੰਟੇ ਤਕ ਤੇਜ਼ ਕੰਮ ਕਰਨਾ, ਭਾਰੀ ਰਸਾਇਣਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਤਰੇ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਮੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੇ ਘਰੇਲੂ ਮਦਦ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਉਪਕਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਗਿਰ ਜਾਣਾ ਆਮ ਗੱਲ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਸੂਬਾ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਪਿਆ।
ਸਰਕਾਰੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੇ ਅਭਾਵ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਖਾਮੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਜ਼ਦੂਰ ਅਕਸਰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ੧੯੭੩ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੇਵਾ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ। ਕੁਝ ਐਸੇ ਹਲਾਤ ਬਣੇ ਕਿ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੇ ਹੜਤਾਲਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਦਯੋਗੀ ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੁਧਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਏ।
ਜਿਥੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਫ੍ਰੂਟ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਰੂਮ ਖੇਤੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਇਨਸਾਫ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਪੁਏਰਟੋ ਰਿਕਨ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਜਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਲੜਾਈ ਸਿੱਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇਨਸਾਫ ਅਤੇ ਸਾਂਝੀ ਹਿਮਤ ਹੀ ਸਮਾਜਕ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
