ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਜੋ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਬੱਡੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀਕਰਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼-ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬਿਊਰੋਕਰੇਸੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਗਏ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨੀ ਮਸਲਿਆਂ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਵੈ-ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਛੋਟੇ ਕੰਸਟਰਕਟ ਸਿਟੀਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੰਚਾਰ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਜਮੀਨ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਫਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਥਾਨਕ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਤੇ ਪਰਵਾਰਕ ਮੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਸੁਧਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਕ ਹੋਰ ਨਵਾਂ ਰੁਝਾਨ ਘਰੇਲੂ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਪੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ 'ਚ ਹੋ ਰਹੀ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਕਦਮ ਮੰਨਣ ਦੀ ਸਹੁਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਜਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚ ਪਰਿਵਾਰ, ਗਲੀ, ਮੰਦਰ, ਗਿਰਜਾਘਰ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਖਾਸ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ। ਵੱਧ ਤਕਨੀਕੀ ਅਤੇ ਬਦਲੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਹਾਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗ ਤੇ ਸਾਂਝ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੇ ਲੋਕਤੰਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜ਼ਿੰਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹੱਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਡੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੰਭਵ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਵੰਡਾ ਰਾਤੋਂ-ਰਾਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੱਟੇ ਅਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
