ਇਸ ਕਠਿਨ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਬੈਂਕ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਮਕਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਉਮੀਦਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ‘ਤੇ ਭਾਰੀ ਕਰਜ਼ਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਾੜੀ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਸੀ ਤਾਂ ਕਈ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ੇ ਦੀ ਭੁਗਤਾਨੀ ਕੇਵਲ ਦੂਜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਅਸਹਵਿਲ ਨੇ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਕੇ, 1936 ਵਿੱਚ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਕਿ ਕਰਜ਼ਾ ਪੂਰਾ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਪੋੜ ਵੀ ਆਈ ਅਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਬਜਟ ਘੱਟ ਰਹਿਣ ਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਇਸ ਕਦਮ ਨੇ ਅਸਹਵਿਲ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਸਤਾ ਚੁਣਨ ‘ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਮਕਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਨਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ ਫੰਡ ਲਿਆ, ਅਸਹਵਿਲ ਕੋਲ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਈ ਮਕਾਨਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਿਟੀ ਹਾਲ, ਕੋਰਟ ਹਾਊਸ ਅਤੇ ਗ੍ਰੋਵ ਆਰਕੇਡ ਵਰਗੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੀ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਬਚਾਵ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ ਨਾ ਕਿ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ।
ਅਖੀਰ, ਜਦ 1 ਜੁਲਾਈ 1976 ਨੂੰ ਅਸਹਵਿਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ੇ ਦੀ ਆਖਰੀ ਕਿਸ਼ਤ ਭੁਗਤਾਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸਿਫਾਰਸ਼ੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚਾਂ ਆਸਮਾਨ ‘ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਸਤਾ ਚੁਣਿਆ ਜੋ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ੀ ਪਹਿਚਾਨ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖ ਸਕਿਆ। ਅੱਜ ਵੀ ਅਸਹਵਿਲ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਮਕਾਨ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੌਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਹੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।
