ਬਰੈਂਟ ਲਿਸਾਈ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇਧਰ ਦੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਆਟਿਸ਼ਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਓਹਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਘਰ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਦਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕੁੱਲ 1200 ਡਾਲਰ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਲਗਭਗ 30000 ਡਾਲਰਾਂ ਦਾ ਬੜਾ ਮੌਕਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ। ਕੋਵਿਡ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਲੋਕ ਖਾਸਾ ਘੱਟ ਜੁੜੇ, ਪਰ ਆਤਿਸ਼ਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਕਦੇ ਰੁਕਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਲਿਸਾਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਰੰਪਰਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣਾ ਹੈ।
ਰੋਕਿੰਗਹਮ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕੁਦਰਤੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਆਤਿਸ਼ਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਹਰ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕ ਲੱਖੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਆਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਜਰਬਾ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਮਨਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
