ਉਦਯੋਗ ਅਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਬਦਲਾਅ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਮਿਚੀਗਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤਾਂ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਮਾਰਕਿਟ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਸੀਧਾ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕੰਨਾਲਾਂ, ਰੇਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਲਈ ਖਰਚ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿਹੇ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਨਵੀਨਤਾਂ ਰੋਕ ਲਈ ਗਈ। ਇਸ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਵਿਉਂਤਪਤੀ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਖੜੇ ਕਰ ਸਕੇ।
ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸਰਕਾਰੀ ਸਹਾਰੇ ਲਈ ਹੋੜ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਬਨਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਉਦਯੋਗ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਵਾਸਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਘਰ ਜਾਂ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਬਣਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਰੁਕਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਮਿਚੀਗਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਹੀ ਬਿਹਤਰੀਨ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਏ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਿਲੇ। ਅਜਿਹੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਹੀ ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਭਵਿੱਖ ਦੌਰਾਨਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਮਿਚੀਗਨ ਦੁਬਾਰਾ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣੀ ਰਾਜ ਬਣ ਸਕੇ।
