ਆਗਾਂਹ ਉਸੇ ਦਿਨ ਹਾਰਵਾਰਡ ਯਾਰਡ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬੰਦੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਵਾਰਡ ਆਈਡੀ ਬਿਨਾਂ ਯਾਰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁਲੀਸ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਬਰਤਾਅ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰੀ ਜਾਂ ਜ਼ਖਮ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਚੁਪਕੇ ਨਾਲ ਬਾੜੀ ਲੰਘ ਕੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨੇ ਵੀ ਬਿਆਨ ਜਾਰੀ ਕਰ ਦਾ ਹੀ ਕਿ ਸੋਜ਼-ਸੁਝਾਅ ਅਤੇ ਮੁਫ਼ਤ ਵੋਚਾਰ ਅਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ ਪਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤਰਜੀਹੀ ਹੈ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਲਾ ਸਕੂਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਗੇਨੇਰਲ ਅਸੈਂਬਲੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਟੈਂਟ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਓਲਡ ਯਾਰਡ ਵਿੱਚ ਲਗਾਏ ਜਾਣਗੇ। ਪ੍ਰੋਟੈਸਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਅਧਿਆਪਕ અને ਸਟਾਫ਼ ਮੈਂਬਰ ਸਨ। ਹਾਰਵਾਰਡ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਡੀਨ ਸੂਜ਼ੀ ਐੱਮ. ਨੈਲਸਨ ਵੀ ਇਸ ਅਸੈਂਬਲੀ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਾਰਵਾਰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਸੰਦ ਬਣੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਟੈਂਟ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦਾ ਥਾਂ ਬਦਲਣ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਹ ਆੰਦੋਲਨ 99 ਫੀਸਦੀ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਸਮਾਜਕ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀਆਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਖੜੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਾਰਵਾਰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਫੰਡ ਦੀ ਬਰਤੋਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕਿਸਾਨਾਂ, ਸਫਾਈ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗ਼ਰੀਬ ਜਨਤਾ ਲਈ ਹੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੂਹਿੰਮ ਨੇ ਕੈਂਪਸ ਵਿਚ ਸਖ਼ਤ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨੀ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।
