ਟੈਕਸਾਸ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਰਚਿਤ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਕਾਲੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੁੱਲ ਆਬਾਦੀ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ 13.7 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਹਿਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹਿਊਸਟਨ ਜਾਂ ਡੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੰਕ 20 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਟੈਕਸਾਸ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਨਵੇਂ ਹਦਬੰਦੀ ਨਕਸ਼ੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਵਾਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਾਲੇ ਵੋਟਿੰਗ ਜ਼ੋਨਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਾਲੇ ਵੋਟਰਾਂ ਦੀ ਵੋਟਿੰਗ ਤਾਕਤ ਵੱਧ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਵੱਧ ਮੋੜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਨੂੰ ‘‘ਪੈਕਿੰਗ’’ ਅਤੇ ‘‘ਕ੍ਰੈਕਿੰਗ’’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਫਾਇਦਾ ਲੈਣ ਲਈ ਵੋਟਿੰਗ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਈ ਕਾਲੇ ਪੋਲਿਟੀਸ਼ੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੌੜਣਾ ਪਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਸਿਆਸੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ ਹੀ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਰਿਪ੍ਰੇਜ਼ੈਂਟੇਟੀਵ ਜੈਸਮਿਨ ਕ੍ਰੋਕੇਟ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਲਾਕਾ ਬਦਲਣਾ ਪਿਆ ਤੇ ਦਲਾਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮੋੜ ਸੈਨੇਟ ਵੱਲ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਦਬੰਦੀਆਂ ਫਲੋਰੀਡਾ ਅਤੇ ਲੂਈਜ਼ਿਆਨਾ ਵਰਗੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲੇ ਵੋਟਰਾਂ ਦੇ ਵੋਟਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੂਟਰ ਘਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਦਰਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੱਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦਾਅਵੇ ਦੇ ਤਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ 1965 ਦੇ ਵੋਟਿੰਗ ਰਾਈਟਸ ਐਕਟ ਨਾਲ ਕਾਲੇ ਵੋਟਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਹੁਣ ਵਿਰਜੀਨੀਆ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੀ ਇਸ ਵੋਟ ਨਾਲ ਇਹ ਮਫ਼ਹੂਮ ਦਾ ਪਰਖ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਡੈਮੋਕਰੈਟ ਵਿਕਾਸ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਤਕਰਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈਲਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚੋਣ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਸਿਰਫ ਰਾਜ ਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਿਆਸਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
