ਡੈਟਰਾਇਟ ਦੀ ਮੁੱਖ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦਾ ਆਰਥਿਕ ਆਧਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਉਦਯੋਗ-ਕਾਰਖਾਨਾ ਸੀ: ਗੱਡੀ ਬਣਾਉਣਾ। ਜਦੋਂ 1970 ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੰਪਨੀਆਂ ਉੱਚੇ ਖਰਚਿਆਂ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਾਰਨ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਮਦਨ ਘਟ ਗਈ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਵਧਣ ਲੱਗੀ।
ਅਬਾਦੀ ਵਿਚ ਕਮੀ ਵੀ ਬੜੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੀ। 1950 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲੱਗਭਗ 18.5 ਲੱਖ ਸੀ, ਉਹ 2020 ਤੱਕ ਘੱਟ ਕੇ ਲਗਭਗ 6.39 ਲੱਖ ਰਿਹ ਗਈ। ਨਵਾੀਂ ਸੜਕਾਂ ਅਤੇ ਘਰ ਬਣਨ ਕਾਰਨ ਮੱਧ ਵਰਗ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਤੀਕ ਸੱਤਰਿਤਾਵਾਂ ਅਤੇ 1967 ਦੀ ਦੰਗੇਬਾਜ਼ੀ ਵੀ ਆਈ। ਇਸ ਨਾਲ ਟੈਕਸੀ ਆਮਦਨ ਕੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇ 2013 ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਨੀਸੀਪਲ ਬੈਂਕਰਪਟਸੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਜਿਕ ਢਾਂਚੇ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਯੂਨਾਈਟਡ ਆਟੋਮੋਬਾਈਲ ਵਰਕਰਜ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਜੋ ਮਜ਼ਦੂਰ ਕਲਾਸ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਰਕਾਰੀ ਕੰਮਕਾਜ ਦੀ ਥਾਂ ਕੁਝ ਫਿਲਾਂਥਰੌਪਿਕ ਅਦਾਰਿਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲੀ, ਪਰ ਇਸ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜੁੜਾਵ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰੀ ਸਵੈ ਉੱਤਰਦਾਇਤ ਦਾ ਅਭਾਵ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
