ਚਰਚ ਵਿੱਚ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਏ ਕांच ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਨਮਤ ਕਰਵਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕांच ਨੂੰ ਮੌਡਰਨ ਵੱਧ ਤਕਨੀਕੀ ਕਾਂਚ ਨਾਲ ਬਦਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਲਣ ਵਾਲਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਜੁੜਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਊਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਧਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਦਰ ਦੂਸਰੇ ਮੰਦਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦੇ 10 ਮੀਨਾਰ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।
ਸੈਨ ਡੀਏਗੋ ਵਿੱਚ ਇਸ ਚਰਚ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ पुरਾਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮਾਰਮਨ ਬਟਾਲੀਅਨ ਦੇ ਸਦੱਸ 1847 ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ। ਚਰਚ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਕੰਮ ਅਤੇ ਮੇਲ ਜਾਂਚ ਆਦਿ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵਧੀ। 1941 ਵਿੱਚ ਸੈਨ ਡੀਏਗੋ ਸਟੇਕ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਚਰਚ ਦਾ ਵਜੀਬ ਅਸਰ ਪਿਆ। ਸਮਰਪਣ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਚਰਚ ਦੇ ਹੋਰ ਅਹਿਮ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵੀ ਹਾਜ਼ਿਰ ਸਨ।
ਡਾ. ਟਾਡ ਕ੍ਰਿਸਟੋਫਰਸਨ ਨੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਮੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਹਾਇਤੀ ਦਾਨ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਬੜੀ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਾਨੂੰ ਖ਼ੁਲ੍ਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੀਵੰਤ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਡੇ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਰਪਣ ਸਿਰਫ਼ ਮੰਦਰ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਸਮੁਦਾਇ ਲਈ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਹੈ।
