ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜੰਗ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸੜਕ ਯਾਤਰਾ ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਜੰਗੀ ਸੈਨਾ ਘਰ ਆਈ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਗੱਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਵਧੀ ਅਤੇ ਸੜਕਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸੌਖੇ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਨਵੀਆਂ ਹਾਈਵੇਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਲੰਬੀ ਯਾਤਰਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸੈਰ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿੱਖਣਾ ਵੀ ਸੀ। ਵਿਦੇਸ਼ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗੇ ਸੈਣਿਕ ਭੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਪਰ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਮਰੀਕੀ ਕਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਰੋਕਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁਚ ਸਵਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨੇ ਸਿਵਲ ਰਾਈਟਸ ਐਕਟ 1964 ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਫਰ ਸਿਰਫ਼ ਟੂਰਿਸਟ ਸੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕੇ ਇੱਕ ਸਮਾਜਕ ਜੰਗ ਵੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਕਈ ਰੇਸਟੋਰੈਂਟ, ਹੋਟਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਫੈਲਿਆ, ਹਾਈਵੇਂ 66 ਵਰਗੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਦੀ ਵਧੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਈ। ਪਰ ਹਾਈਵੇਂਆਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਨਾਲ ਕਈ ਛੋਟੇ ਪਿੰਡ ਦਮਤਲ ਗਏ। ਅੱਜ ਵੀ ਕਈ ਲੋਕ ਫਿਰ ਉਸ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇਸ ਰਾਹ ਦੀ ਸੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਧੁਨਿਕ ਯਾਤਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕੀ ਸੜਕ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਅਤੇ ਸਾਂਝੇ ਅਨੁਭਵ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਜੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹਾਂ ਦਾ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਧੀਮਾ-ਧੀਮਾ ਅਨੁਭਵ ਲੈ ਪ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
