ਨੂਜੈਂਟ ਨੇ ਆਪਣੇ 36 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾ ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ ਜਰਮਨੀ, ਇਰਾਕ, ਕੋਸੋਵੋ ਅਤੇ ਜੌਰਡਨ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਰੀਲ ਸਪਾਹੀ ਘੱਟ ਦੂਰੀ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਸਾਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਫੌਜੀਆਂ ਕੋਲ ਤੇਜ਼, ਸੇੁੱਚੇ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੱਗਵਧ ਹਥਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਾਈਟ ਵਿਜ਼ਨ ਅਤੇ ਲੇਜ਼ਰ ਜੈਹੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੈਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਹੈ।
ਫੌਜ ਦੇ ਵਰਦੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬਦਲੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਦੇ ਜਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਭੱਤਰ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸੇਨੀਕ ਨੂੰ ਮੁਕੰਮਲ ਸੰਰੱਖਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨੂਜੈਂਟ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਯੁੱਗ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਸ਼, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਲੜਦਾ ਹੈ। ਤਕਨੀਕ ਨੇ ਫੌਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੌਖੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੇਵੀਕਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਤਾਲੁਕਾਤ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਪਹਿਚਾਨੇ ਵੀ ਆਹ ਹਨ।
ਨੂਜੈਂਟ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਦੀਆਂ ਫੌਜੀ ਤਕਨੀਕਾਂ ਸੁਧਾਰ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ 'ਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੀਪੀਐਸ ਅਤੇ ਡਿਜੀਟਲ ਸੰਚਾਰ, ਪਰ ਨਵੇਂ ਖਤਰਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਡ੍ਰੋਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਵੇਂ ਚੈਲੰਜ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫੌਜ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਸਿਰਫ ਤਕਨੀਕ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਿਰਜੀ ਹੋਈ ਸਿਖਲਾਈ ਤੇ ਸੇਵੀਕਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
