ਮੇਲੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਣ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਪਰ ਕੁਝ ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਬਜਟ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਕਈ ਮੋੜਾਂ ’ਤੇ ਖਾਲੀ ਸਟਾਲ ਵਾਪਰੇ ਜਾਣਗੇ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਵਾਈ ਅਤੇ ਅਲਾਸਕਾ ਦੇ ਬੂਥ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਕੁਰਸੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਕਾਬਲ-ਏ-ਤਾਰੀਫ਼ ਬਰਾਂਤਿਆ ਅਤੇ ਮੇਲੇ ਦੇ ਖੁਲਾਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਮਝਿਆ।
ਸ਼ਰੀਨ ਬੋਵਟ, ਜੋ ਫਲੋਰਿਡਾ ਅਤੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਜਸ਼ਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਮਰੀਕਨ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੌਕਾ ਮੰਨਿਆ ਪਰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਲੇ ਦੀ ਸਿਆਸੀ ਛਾਪ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵੰਡਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਮੇਲੇ ਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਚਾਨ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਜੇਕਰچہ ਕਈ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਸਮਝਿਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਦੋਹਾਂਗੇ ਮੁਹਜ਼ਬ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਲਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲਗਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸਾਰਿਆਂ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਸਹਿਭਾਗੀਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਰ ਭੀ ਬਹਿਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਇਹ ਜਸ਼ਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਆਸੀ ਬਟਵਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸਣਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਯੂਨੀਟੀ ਅਤੇ ਮਿਲ ਬੈਠਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰਹੀ ਸ大家 ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਬਣੀ ਰਹੀ ਹੈ।
