ਫੁੱਟਬਾਲ ਕਾਫੀ ਸੁਸਤ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਦੇਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮਹਿਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਅਮਰੀਕੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ, ਹਿੰਸਕ ਟਕਰਾਅ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਲਦੇ ਹਾਲਾਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਤੀ ਅਤੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਮੋਹਰੇ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਦਬਾਉਂ ਅਤੇ ਦਰਦ ਉਤੇ ਅਧਾਰਤ ਨਤੀਜੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫੁੱਟਬਾਲ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਫੁੱਟਬਾਲ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਨਕਲੀ ਚੋਟਾਂ ਤੇ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਨਾ। ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਸੰਪਰਕ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖਿਡਾਰੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਓਸ ਮਹਿਸੂਸ ਨੂੰ ਵਧਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਕਲੀ ਨਾਟਕ ਨਾਲ ਖੇਡ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਤਨਾਅ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਮਰੀਕੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਥੇ ਹੌਂਸਲਾ ਅਤੇ ਸਖਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਫੁੱਟਬਾਲ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਅਤੇ ਲਚਕੀਲਾਪੂਰਣ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਗੱਲ, ਫੁੱਟਬਾਲ ਦੀ ਗਲੋਬਲ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਧਰੋਹਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਅਮਰੀਕੀ ਪਹਚਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਡ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਰੁਝਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਧਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਮਰੀਕੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਫੁੱਟਬਾਲ ਵਰਗੀ ਗਲੋਬਲਿਸਟ ਖੇਡ ਅਜੇ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ ਅਜੇ ਵੀ ਸਖਤ ਅਤੇ ਸੀਧੀ ਸਧਾਈ ਵਾਲੀ ਅਮਰੀਕੀ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।
