ਮੇਲੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਕਈ ਸਥਾਨ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੋਂਟਾਨਾ ਦਾ ਡਾਈਨੋਸੋਰ ਦਾ ਹੱਡੀ ਦਾ ਮਾਡਲ ਤੇ ਟੈਕਸਾਸ ਦਾ ਐਲਾਮੋ। ਜਰਸੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਲਾ ਕੱਢੀ ਗਈ ਸੈਂਡਕਾਸਟਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ।
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਮੇਲਾ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਹੈ ਪਰ ਯੂਨਾਈਟੀ ਜਾਂ ਇਕਤਾ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬੂਥ ਖਾਲੀ ਸਨ ਜੋ ਇਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਆਸੀ ਵਿੱਥਰੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਨ। ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਿਲ ਕੇ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੇਲਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਿਆਸਤੀ ਭੇਦਭਾਵ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹੋਵੇ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਕਈ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਲਾ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਪਾਰਟੀਬੰਦੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਏਕੱਤਾ ਦੀ ਸੇਲਿਬ੍ਰੇਸ਼ਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਰਹੇਗਾ। ਮਿਲਣਾ-ਜੁਲਣਾ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਘੱਟ ਹੋਵੇ।
