ਇਸ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ 110 ਫੁੱਟ ਉੱਚਾ ਫੈਰਿਸ ਵੀਲ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸਵਾਰੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੇਲਾ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਪਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਅਸਫਲਤਾ ਵੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਸੀ।
ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਭਾਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖਾਸ ਪਹਚਾਣ ਦਿਖਾਈ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੋਂਟਾਨਾ ਨੇ ਡਾਇਨਾਸੋਰ ਦੀ ਹੱਡੀ, ਟੈਕਸਾਸ ਨੇ ਸਪੇਸ ਕੈਪਸੂਲ ਅਤੇ ਐਲਾਮੋ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਦਿਖਾਇਆ। ਕਈ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਬੂਥਾਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਛੱਡ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ ਕੀਤਾ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਫੈਅਰ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਰੰਗ ਨੂੰ ਦਿੱਸਿਆ, ਜੋ ਇਹ ਮੇਲਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੇ ਬਜਾਏ ਵੰਡ ਵਧਾਉਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਫੇਅਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮੌਕਾ ਸਮਝਿਆ ਜਿੱਥੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹਿੱਸੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸੋਚ ਨੇਵੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜੇਹੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸਲੀ ਇਕਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕੇ। ਕਈ ਅੰਕੜੇ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਇਕਤਾ ਲਈ ਹੋਰ ਅਧਿਕ ਯਤਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
