ਪੰਜਾਬੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਖਾਣੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਦ ਤੱਕ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਕੈਂਦਾ। ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਖਾਣੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਾਲਕ ਮੁਆਫ਼ਕ਼ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਲਈ ਅਹਮ ਕਿੰਮਤਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਵਾਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇ। ਅਮਰੀਕੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰਕ ਡਿਨਰ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਅਸੀਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਪਾਏ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਵੰਨੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਹਿਮਤ ਨਹੀ ਦਿੱਤੀ।
ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਸਣ ਜੋ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਰੇਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਮਿਹਮਾਨ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਰਮ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਦਵਾਉਣ ਜਾਂ ਤਕੀਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਲਕ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਫਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਕੇ ਇਸ ਲਈ ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਿਹਮਾਨ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਹੀਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੱਲ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵਧਿਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਟਿਕਾਣੇ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਵਾਂ ਮਾਹੌਲ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਅਪਣਾਉਣਾ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
