ਨਿਊ ਜਰਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਦੀ ਖਰਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਸਰਕਾਰੀ ਮਿਆਰੀ ਗਰੀਬੀ ਦੀ ਪੱਧਰ ਨਾਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਸੂਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਊ ਜਰਜ਼ੀ ਦੀ ਲਾਗਤ ਕੈਲਿਫੋਰਨੀਆ ਅਤੇ ਹਵਾਈ ਦੇ ਬਾਅਦ ਤੀਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਜਾਇਦਾਦ ਕਾਰ ਲਾਗੂ ਕਰਾਂ ਵੀ ਨਸ਼ਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਹੜੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਕਾਰੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਪਰ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਪੜਚੋਲਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦੀ ਜਰੂਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਖਰੀਦਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰੀ ਗਰੀਬੀ ਮਿਆਰ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਹਿਸਾਬ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਜੋ 1960 ਦੀ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਘਰੇਲੂ ਲਾਗਤ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਖ਼ਰਚਾ ਨਹੀਂ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਮੈਹਨਹੱਟਨ ਵਿੱਚ ਕਿਰਾਏ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੂਜੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਨਿਊ ਜਰਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਦੁਮ ਕਮਰੇ ਵਾਲੇ ਮਕਾਨ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਕਿਰਾਇਆ ਲਗਭਗ 2.1 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦੇ ਖਰਚੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਾਲਾਨਾ ਲਾਗਤ 4 ਲੱਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਸਾਰੇ ਮਾਹੌਲ 'ਚ, ਹਰ ਦਿਨ ਬਦਲਦੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਰੀਬੀ ਦੀ ਸਹੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਾਨਾ ਬ੍ਰਾਊਨ-ਟੂਰੇ ਜਿਹੜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਕੈਮਡਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿੰਦਗੀ ਇਕ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੇ ਤਾਂਰੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਦਬਾਅ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਸਹੀ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਕਾਰਜਕ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ।
